Casey Stoner (Southport, Queensland, 16 października 1985) to były australijski zawodnik, dwukrotny mistrz świata MotoGP: w 2007 roku z Ducati, w 2011 roku z Hondą. W siedmiu sezonach w klasie królewskiej wygrał 38 wyścigów, zdobył 39 pole position i 69 razy stanął na podium w 115 Grand Prix. Zakończenie kariery ogłosił w 2012 roku, w wieku 26 lat, i przestał się ścigać po zakończeniu sezonu.
Zaktualizowano w październiku 2026 roku.
Stonera pamięta się niemal zawsze za prędkość. Liczby mówią coś dokładniejszego: wygrywał co trzecie Grand Prix, w którym wystartował, i odszedł, gdy wciąż mógł wygrywać. Oto jego historia, od torów ziemnych w Queensland po ostatni rok w Hondzie, aż do dziś.
Casey Stoner w skrócie
- Urodzony w Southport, Queensland (Australia), 16 października 1985 roku.
- Mistrz świata MotoGP w 2007 roku (Ducati) i w 2011 roku (Honda).
- W MotoGP: 115 Grand Prix, 38 zwycięstw, 69 podiów, 39 pole position.
- W mistrzostwach świata: klasa 250 (2002 i 2005), klasa 125 (2003 i 2004), MotoGP (2006-2012).
- Zakończenie kariery ogłoszone 17 maja 2012 roku w Le Mans, na konferencji prasowej.
Początki: od torów dirt track do Anglii
Stoner pojechał w pierwszym wyścigu w wieku czterech lat, w kategorii do 9 lat na torze dirt track na Gold Coast. Między 6. a 14. rokiem życia jeździł po całej Australii z rodziną i wygrał 41 tytułów Australii w dirt i long track oraz ponad 70 tytułów stanowych.
Wkrótce po czternastych urodzinach rodzice postanowili przenieść się do Anglii, ponieważ w Australii nie mógłby ścigać się na asfalcie przed ukończeniem 16 lat. W 2000 roku, w pierwszym sezonie ścigania się na torach, wygrał angielskie mistrzostwa klasy 125 na Aprilii. Do 2002 roku startował w krajowych mistrzostwach klasy 125 Wielkiej Brytanii i Hiszpanii, a potem trafił do mistrzostw świata w zespole Lucia Cecchinellego, właściciela ekipy LCR.
Niższe klasy: 125 i 250 (2002-2005)
Debiut w 2002 roku, w wieku szesnastu lat, nastąpił w klasie 250 na Aprilii Cecchinellego: żadnego podium w 15 wyścigach, najlepszy wynik to piąte miejsce w Brnie w Czechach i dwunaste miejsce w klasyfikacji z 68 punktami.
W 2003 roku wrócił do klasy 125 w tym samym zespole. Zakończył sezon z czterema podiami, w tym z pierwszym zwycięstwem w karierze, w Walencji w ostatnim wyścigu, oraz z ósmym miejscem w klasyfikacji ze 125 punktami. W 2004 roku przeszedł do KTM i wygrał w Sepang w Malezji, odnosząc pierwsze zwycięstwo austriackiego producenta w wyścigu Grand Prix na torze: zajął piąte miejsce ze 145 punktami.
W 2005 roku wrócił do klasy 250 na fabrycznej Aprilii Cecchinellego. Pięć zwycięstw, dziesięć podiów i 254 punkty dały mu drugie miejsce w mistrzostwach, za Daniem Pedrosą.
Debiut w MotoGP w Hondzie LCR (2006)
W 2006 roku Stoner awansował do MotoGP na Hondzie zespołu LCR. W drugim wyścigu, w Katarze, zdobył pole position; w kolejnym, w Turcji, był drugi. Sezon zakończył na ósmym miejscu ze 119 punktami. Często się przewracał, a w padoku nadano mu przydomek «Rolling Stoner». Livio Suppo, wówczas menedżer zespołu Ducati, podpisał z nim kontrakt na 2007 rok.
Lata w Ducati: tytuł z 2007 roku i reszta (2007-2010)
W 2007 roku Stoner przeszedł do Ducati, do Ducati Marlboro Team, z Lorisem Capirossim jako kolegą z zespołu. Wygrał inauguracyjny wyścig w Katarze, swoje pierwsze zwycięstwo w MotoGP, a sezon zakończył z dziesięcioma wygranymi. Tytuł przyszedł w Motegi w Japonii 23 września: wystarczyło szóste miejsce, w wyścigu wygranym właśnie przez Capirossiego.
Był to pierwszy tytuł mistrzowski kierowców dla Ducati i pierwszy dla producenta spoza Japonii w klasie królewskiej od 1974 roku. Stoner miał 21 lat: w tamtym czasie był drugim najmłodszym mistrzem klasy królewskiej, po Freddiem Spencerze w 1983 roku.
W 2008 roku wygrał sześć wyścigów i był drugi w mistrzostwach, za Valentino Rossim. W 2009 roku wygrał cztery razy, ale opuścił trzy Grand Prix (Brno, Indianapolis i Misano) z powodu dolegliwości, przypisanej najpierw anemii i zapaleniu żołądka, a potem nietolerancji laktozy: zakończył sezon na czwartym miejscu. W 2010 roku wygrał trzy wyścigi (Aragón, Japonia i Phillip Island) i znów był czwarty. W lipcu 2010 roku ogłoszono jego przejście do Hondy na 2011 rok.
Tytuł z 2007 roku przez piętnaście lat pozostawał jedynym tytułem Ducati w MotoGP: kolejny zdobył Francesco Bagnaia w 2022 roku.
Honda i drugi tytuł (2011-2012)
W 2011 roku Stoner przeszedł do zespołu Repsol Honda, gdzie spotkał ponownie Livio Suppo, który w międzyczasie został team principalem. Wygrał dziesięć wyścigów i zdobył drugi tytuł mistrza świata 16 października 2011 roku na Phillip Island, w domowym Grand Prix, w dniu swoich dwudziestych szóstych urodzin. Sezon zakończył z 90 punktami przewagi nad wicemistrzem.
W 2012 roku wygrał pięć wyścigów (Jerez, Estoril, Assen, Laguna Seca i Phillip Island) i był trzeci w mistrzostwach. Na Phillip Island odniósł szóste z rzędu zwycięstwo u siebie: od 2007 do 2012 roku nie oddał tego Grand Prix nikomu innemu, cztery razy z Ducati i dwa razy z Hondą.
Stoner kontra Rossi
Rywalizacja z Valentino Rossim miała trzy momenty. W 2007 roku Stoner wygrał inauguracyjne Grand Prix w Katarze, a pod koniec sezonu tytuł. 20 lipca 2008 roku w Laguna Seca ruszał z pole position i ustanowił rekord okrążenia: na 23. okrążeniu Rossi wyprzedził go w Korkociągu manewrem, który wywołał dyskusję, i wygrał wyścig. Stoner wylądował w żwirze na ostatnim zakręcie, wrócił na tor i ukończył wyścig na drugim miejscu.
W 2011 roku, w Grand Prix Hiszpanii w Jerez, Rossi (w swoim pierwszym sezonie w Ducati) stracił przód na pierwszym zakręcie ósmego okrążenia i zabrał ze sobą Stonera, wówczas lidera mistrzostw. Rossi poszedł do boksu Hondy przeprosić, a Stoner odpowiedział mu, że jego ambicja przewyższa jego talent.
Relacja zmieniła się z czasem. W Grand Prix Francji w 2012 roku w Le Mans Rossi był drugi, po tym jak wyprzedził Stonera na ostatnim okrążeniu, a Stoner trzeci. W parku zamkniętym obaj pogratulowali sobie nawzajem.
Zakończenie kariery w wieku 27 lat
17 maja 2012 roku, na konferencji prasowej w Le Mans, Stoner ogłosił, że skończy z wyścigami pod koniec sezonu. Powiedział, że stracił pasję do ścigania się, i wymienił ciągle zmieniające się przepisy, krytykę oraz chęć spędzania więcej czasu z rodziną: kilka miesięcy wcześniej, w lutym, został ojcem, razem z żoną Adrianą. Jego ostatnim Grand Prix był wyścig w Walencji w listopadzie 2012 roku. Miał 27 lat.
Po wyścigach: kierowca testowy Hondy i Ducati
W 2013 roku Stoner ścigał się przez sezon w Dunlop V8 Supercar Series w zespole Triple Eight i zaczął pracować jako kierowca testowy Hondy, co robił także w 2014 i 2015 roku. W 2016 roku wrócił do Ducati jako kierowca testowy i ambasador marki, i został do końca 2018 roku.
W listopadzie 2021 roku, podczas Grand Prix Algarve w Portimão, wrócił do padoku jako gość Ducati i pracował u boku Bagnaii i Jacka Millera jako trener: było to jego pierwsze pojawienie się na Grand Prix od 2018 roku.
Stoner choruje na zespół przewlekłego zmęczenia, o którym kilka razy mówił publicznie. Pod koniec 2025 roku wirus spowodował nawrót choroby, a na początku 2026 roku Stoner powiedział portalowi Crash.net, że chce znów trochę bardziej cieszyć się motocyklami, jeśli pozwoli mu na to zdrowie.
Stoner w liczbach
- MotoGP: 115 Grand Prix, 38 zwycięstw, 69 podiów, 39 pole position.
- Tytuły mistrza świata: 2007 (Ducati) i 2011 (Honda).
- Phillip Island: sześć zwycięstw z rzędu, od 2007 do 2012 roku.
- Stosunek zwycięstw do wyścigów w MotoGP: jedno zwycięstwo na trzy Grand Prix.
Aby porównać go z innymi wielkimi nazwiskami klasy królewskiej, przeczytaj ranking 10 najlepszych zawodników MotoGP wszech czasów oraz sylwetkę Kevina Schwantza.
Pamiętać Stonera tylko za prędkość to nie zrozumieć istoty. Tytuł z Ducati, tytuł z Hondą, zwycięstwo co trzeci wyścig. A potem pożegnanie. W wieku 27 lat.
RTR Sports Marketing buduje sponsoring w sportach motorowych od 1995 roku.
Zdjęcia, od góry: Casey Stoner, 2013 (Box Repsol, Creative Commons Attribution 2.0 Generic); Casey Stoner, Ducati, 26 czerwca 2010 (Jerko, Creative Commons Attribution 2.0 Generic); Jorge Lorenzo na Yamasze, a za nim Hondy Repsol Daniego Pedrosy i Caseya Stonera w Grand Prix Stanów Zjednoczonych, 29 lipca 2012 (Box Repsol, Creative Commons Attribution 2.0 Generic); Casey Stoner i Valentino Rossi w parku zamkniętym Grand Prix Francji, 20 maja 2012 (Box Repsol, Creative Commons Attribution 2.0 Generic).
Źródła: Wikipedia, Casey Stoner; Crash.net, profil Caseya Stonera; Ultimate Motorcycling, Casey Stoner Profile; Wikipedia, Grand Prix Japonii 2007; Wikipedia, Grand Prix Stanów Zjednoczonych 2008; Crash.net, Rossi i Stoner w Jerez 2011; Crash.net, Grand Prix Francji 2012; Motorcycle News, odejście Stonera; MotoGP Australia, King of the Island; Autosport, Suppo i Stoner; KTM, pierwsze zwycięstwo w 2004; Crash.net, Stoner jako trener w Portimão; Crash.net, Stoner w 2026.
Najczęściej zadawane pytania
Ile tytułów mistrza świata zdobył Casey Stoner?
Dwa, oba w MotoGP: w 2007 roku z Ducati i w 2011 roku z Hondą. Tytuł z 2007 roku był pierwszym tytułem kierowców Ducati w klasie królewskiej.
Ile wyścigów wygrał Casey Stoner w MotoGP?
Trzydzieści osiem zwycięstw w 115 Grand Prix, z 69 podiami i 39 pole position, w siedmiu sezonach, od 2006 do 2012 roku.
Dlaczego Casey Stoner zakończył karierę w wieku 27 lat?
Ogłosił to 17 maja 2012 roku w Le Mans: stracił pasję do ścigania się, był zmęczony krytyką i ciągłymi zmianami przepisów i chciał spędzać więcej czasu z rodziną, bo w lutym został ojcem.
Czy Casey Stoner i Valentino Rossi byli rywalami?
Tak. Ścigali się ze sobą w Laguna Seca w 2008 roku, ze słynnym wyprzedzeniem Rossiego w Korkociągu, oraz w Jerez w 2011 roku, kiedy Rossi upadł i zabrał ze sobą Stonera. W 2012 roku, w Le Mans, pogratulowali sobie nawzajem w parku zamkniętym.
Co robi dziś Casey Stoner?
Nie ściga się od końca 2012 roku. Był kierowcą testowym Hondy (2013-2015) i Ducati (2016-2018) i choruje na zespół przewlekłego zmęczenia: na początku 2026 roku powiedział, że chce znów trochę bardziej cieszyć się motocyklami, po nawrocie choroby pod koniec 2025 roku.
