Z przyjemnością publikujemy ten artykuł, napisany przez Salvatore Valerioti, autora bloga Blog del Ring.

„Daj dziecku kartkę i kredki i poproś, żeby narysowało samochód — na pewno będzie czerwony.”

To jedno z najsłynniejszych cytatów wielkiego Enzo Ferrariego. Że patriarcha motorsportu był klarownym wizjonerem, nie ulega wątpliwości. I właśnie z wewnętrznego sensu tego cytatu przez dekady rozwijały się pomysły i wyobraźnia marketerów stykających się z motorsportem.

Wpływ estetyki i koloru zawsze odgrywał ważną rolę w wyobraźni i wspomnieniach nie tylko zagorzałych fanów Motorsportu, ale też przypadkowych widzów obrazów wypełniających ekrany, wystawy i druki.

Gdyby przeprowadzić test z prośbą, by ludzie wyobrazili sobie czarny bolid Formuły 1, u wielu pojawi się obraz Lotusa JPS. Fani będą pamiętać nazwę, rok, model i kierowcę; inni tylko zdjęcie samochodu — ale zawsze tego samego.

Zbierając pomysły do napisania tych słów, pamięć przywraca zdjęcia aut i motocykli przechowywane w szufladach — nienaruszone, gotowe by nagle się pojawić. Wspomnienia dziecka i nastolatka obserwującego obiekty i ludzi tego niezwykłego sportu, marzącego, by ich poczuć i spotkać, choć byli daleko — wprowadzanych do domu przez telewizor lub plakaty Autosprint i Motosprint przyklejone wszędzie.

Właśnie na tym polegała intuicja tych, którzy od początku lat 70. wybrali przekazywanie swojego wizerunku i marki przez wyścigowe pojazdy pożądane i kochane przez publiczność. Zdjęcia utrwaliły się w pamięci razem z imionami bohaterów noszących sponsorski „lakier” i projektując tę nazwę na wyobraźnię fanów.

Od pojazdów w narodowych barwach i kilku naklejkach partnerów technicznych przejście do pojazdów spersonalizowanych napisami i logotypami sponsorów. Najbardziej aktywnymi pionierami były firmy tytoniowe, które zaczęły pokrywać całe nadwozia pojazdów wyścigowych swoimi firmowymi kolorami. Stąd narodziły się piękne malowania Lotusa JPS, McLarena Marlboro, Ligiera Gitanes, a w MotoGP Yamahy Gauloises i Hondy Camel. Myśląc o Lotusie, myślisz o JPS, Fittipaldim, Andretti; myśląc o Sennie, myślisz o Marlboro; myśląc o Porsche w wyścigach długodystansowych, myślisz o Rothmans.

Przykładów jest niezliczona ilość. Jest też specjalny McLaren z 1986 roku z czerwonymi częściami pomalowanymi na złoto, prowadzony przez Keke Rosberga na GP Portugalii. I BAR z końca lat 90., który ścigał się z lewą połową nadwozia w malowaniu Lucky Strike i prawą w malowaniu 555. Oraz historyczne partnerstwo Lancii z Martini — biały z paskami na samochodach wyścigowych i rajdowych z początku lat 80.

Cały ten koncept obowiązuje również w świecie motocykli, a może jest tam nawet głębiej zakorzeniony. Producenci motocykli często oferują edycje limitowane będące replikami kolorów idoli. Najlepsze przykłady z włoskich marek: MV Agusta z wersją dedykowaną Agostiniemu, Aprilia z repliką RSV Mille Edwardsa i Hagi, Ducati z wersją Baylissa i nową serią Panigale V4 z repliką kolorów pierwszego 916 Foggy’ego.

W świecie motocyklowego motorsportu identyfikacja ta jest jeszcze silniejsza, bo fani mogą replikować estetykę swoich idoli za znacznie niższy koszt. Kto nie pamięta pierwszej żółto-czarnej Yamahy Kenny’ego Robertsa, Hondy Rothmans Spencera i Gardnera, Yamahy Marlboro Agostiniego i Raineya, aż po Hondę Repsol i Monster Yamahę ostatnich dwóch dekad?

Stąd do tworzenia merchandisingu dla fanów i jednoczesnego szerzenia marki to krótki krok — i dochodowy.

Cel? Żaden. Tylko osobisty gust i podziw dla tych, którzy wypełniają niedziele fanów, stając się pośrednio wieloma „wyobrażonymi przyjaciółmi” wchodzącymi do twojego domu i zostawiającymi coś prawdziwego jako wieczną pamiątkę.

Salvatore Valerioti – autor, Blog del Ring