James Hunt, urodzony 29 sierpnia 1947 roku w Belmont w hrabstwie Surrey i zmarły 15 czerwca 1993 roku w Wimbledonie w Londynie, był brytyjskim kierowcą Formuły 1 i mistrzem świata z 1976 roku w barwach McLarena. W 92 Grand Prix, w latach 1973-1979, wygrał 10 wyścigów i zdobył 14 pole position. Tytuł zdobył o jeden punkt przed Nikim Laudą na torze Fuji, w 1979 roku zakończył karierę i zmarł w wieku 45 lat na zawał serca.

Aktualizacja: październik 2026.

24 października 1976 roku, w ulewnym deszczu i mgle nad torem Fuji, Niki Lauda wjechał do boksów po dwóch okrążeniach i wycofał się, przekonany, że jego życie jest warte więcej niż tytuł. James Hunt ukończył wyścig na trzecim miejscu i wygrał mistrzostwa o jeden punkt, 69 do 68. To finał jednego z najbardziej dyskutowanych sezonów w historii Formuły 1, a Hunt stał się opowieścią tego sezonu.

James Hunt w skrócie

• Urodzony w Belmont w hrabstwie Surrey 29 sierpnia 1947 roku; zmarł w Wimbledonie w Londynie 15 czerwca 1993 roku, w wieku 45 lat.
• Mistrz świata w 1976 roku z McLarenem, o jeden punkt przed Nikim Laudą (69 do 68).
• 92 Grand Prix w latach 1973-1979, 10 zwycięstw, 14 pole position, 23 podia.
• Zespoły: Hesketh (1973-1975), McLaren (1976-1978), Wolf (1979).
• Zakończył karierę w 1979 roku; od 1980 komentator BBC u boku Murraya Walkera.

Początki w Hesketh (1973-1975)

Hunt zadebiutował w Formule 1 w 1973 roku w Grand Prix Monako w barwach Hesketh, prywatnego zespołu finansowanego przez Lorda Hesketha, w March 731. Imię zrobił sobie wypadkami w formułach juniorskich, zyskując przydomek „Hunt the Shunt” (shunt po angielsku to kolizja). W F1 wyniki przyszły szybko: czwarte miejsce w Grand Prix Wielkiej Brytanii, trzecie w Zandvoort i drugie w Watkins Glen, w ostatnim wyścigu 1973 roku. Sezon zakończył na ósmym miejscu, z 14 punktami.

W 1974 roku, z Heskethem 308, znów był ósmy, z 15 punktami, i wygrał International Trophy, wyścig poza mistrzostwami. Rok 1975 przyniósł pierwsze zwycięstwo: w Zandvoort pokonał o sekundę Ferrari Laudy, lidera mistrzostw, w jedynym zwycięstwie w historii Hesketh (Formula1.com). Skończył czwarty z 33 punktami. Ale Lordowi Heskethowi skończyły się pieniądze i nie znalazł sponsora: zespół przestał istnieć, a Hunt został bez miejsca.

Miejsce w McLarenie i sezon 1976

Miejsce zwolniło się przez przypadek. Emerson Fittipaldi odszedł z McLarena do Copersucara brata, a zespół, bez innych wielkich nazwisk do wzięcia, podpisał Hunta na 1976 rok, w umowie poprowadzonej przez Johna Hogana z Marlboro. Pierwszy sezon w McLarenie był sezonem tytułu: osiem pole position i sześć zwycięstw w szesnastu wyścigach.

Rok 1976 był też sezonem odwróconych werdyktów. W Hiszpanii Hunt przekroczył linię mety jako pierwszy, ale został zdyskwalifikowany, a zwycięstwo przyznano Laudzie; decyzję uchylono w apelacji kilka miesięcy później. W Wielkiej Brytanii, na Brands Hatch 18 lipca, wypadek na starcie i czerwona flaga wykluczyły Hunta z restartu: publiczność głośno domagała się jego powrotu, komisarze ustąpili i wygrał. Ferrari, Tyrrell i Copersucar złożyły protest, a pod koniec września trybunał zdyskwalifikował go za „pomoc z zewnątrz”, przyznając zwycięstwo Laudzie.

Tytuł: Lauda, Nürburgring i Fuji

1 sierpnia 1976 roku na Nürburgringu Ferrari Laudy stanęło w płomieniach: Austriak, który prowadził w mistrzostwach, doznał ciężkich poparzeń i wdychał toksyczne opary. Hunt wygrał to Grand Prix. Lauda opuścił dwa wyścigi i wrócił w Monzy 12 września.

Sezon rozstrzygnął się w ostatnim Grand Prix, 24 października na torze Fuji, na mokrym, spowitym mgłą torze. Lauda wycofał się po dwóch okrążeniach; Hunt ukończył wyścig trzeci i zdobył tytuł z 69 punktami wobec 68, najmniejszą różnicą od ośmiu lat.

Jeden punkt, w sezonie, w którym dwa zwycięstwa Hunta zostały najpierw skasowane przy zielonym stoliku, a tylko jedno mu później zwrócono.

Po tytule: McLaren, Wolf i koniec kariery (1977-1979)

W 1977 roku, nadal w McLarenie, Hunt wygrał trzy wyścigi (Silverstone, Watkins Glen i Fuji) i był piąty z 40 punktami; w 1978 roku, znów w McLarenie, był trzynasty z 8 punktami. W 1979 roku przeszedł do Wolfa i pojechał siedem wyścigów bez punktów. Wycofał się w Grand Prix Monako, z powodu pęknięcia półosi, i ogłosił zakończenie kariery 8 czerwca 1979 roku.

Później wyjaśnił, że odszedł z instynktu samozachowawczego (Formula1.com). Miał 31 lat.

Po wyścigach: komentator BBC

Od 1980 roku Hunt był komentatorem BBC u boku Murraya Walkera, rolę tę pełnił aż do śmierci. Formula1.com opisuje go jako szanowanego, szczerego komentatora, który potrafił argumentować.

Śmierć

James Hunt zmarł 15 czerwca 1993 roku w Wimbledonie w Londynie na zawał serca, w wieku 45 lat. Kilka godzin wcześniej oświadczył się Helen (Formula1.com).

James Hunt w liczbach

• 92 Grand Prix (1973-1979).
• 10 zwycięstw, 14 pole position, 23 podia, 179 punktów.
• 1976: 16 wyścigów, 6 zwycięstw, 8 pole position, 69 punktów, mistrz o jeden punkt.
• Jeden tytuł mistrza świata, w 1976 roku z McLarenem.

Żeby umieścić Hunta w rankingu, jest nasz przewodnik po najlepszych kierowcach Formuły 1 wszech czasów; a dla drugiej połowy tej historii profil Nikiego Laudy. Rywalizacja z 1976 roku jest też tematem filmu Rush (2013), w którym Hunta gra Chris Hemsworth. A kto chce zrozumieć, co znaczy umieścić swoją markę na samochodzie mistrza, znajdzie punkt wyjścia na stronie o sponsoringu w Formule 1.

Pamiętać Hunta tylko z imprez to mijać się z sensem. Szesnaście wyścigów, dwa zwycięstwa odebrane przy zielonym stoliku, rywal, który wycofał się, bojąc się o życie, i tytuł zdobyty w deszczu na Fuji. Jeden punkt.

Zdjęcia, od góry: James Hunt na konferencji przed Grand Prix Szwecji 1977 (Mr.choppers, Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0); James Hunt w Heskethu na Brands Hatch, Race of Champions, Anglia, 1974 (Gillfoto, Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0); James Hunt świętuje przedwcześnie w Grand Prix Wielkiej Brytanii 1976 (Martin Lee, Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0).

Źródła: Wikipedia, James Hunt; Wikipedia, sezon 1976 Formuły 1; Wikipedia, Grand Prix Wielkiej Brytanii 1976; Wikipedia, Grand Prix Japonii 1976; Formula1.com, James Hunt w Hall of Fame; Forix, profil Jamesa Hunta; Formula1.com, zwycięstwo Hesketha w Zandvoort.