Zużycie paliwa w F1 wyznacza regulamin. W latach 2019–2025 bolid mógł zużyć najwyżej 110 kg paliwa na wyścig, przy maksymalnym przepływie 100 kg na godzinę. Od 2026 roku limit przepływu nie dotyczy już masy, lecz energii, 3000 MJ na godzinę, regulamin nie określa już maksymalnej ilości na wyścig, paliwo jest zrównoważone, a cel ogłoszony przez Formułę 1 w 2022 roku zakładał zejście do około 70 kg na Grand Prix. W 2013 roku, przy wolnossących silnikach V8, zużywano około 160 kg.

Za tymi liczbami kryje się jedna z największych przemian technicznych w historii tego sportu, a zarazem jedna z najciekawszych dla sponsorów: paliwo stało się tematem komunikacji, a firmy energetyczne należą do najważniejszych partnerów w padoku.

Ile pali bolid Formuły 1

Policzmy to na granicy regulaminu. Grand Prix ma nieco ponad 305 km (w Monako około 260); przy 110 kg bolid z lat 2019–2025 mógł zużywać około 36 kg na 100 km. Paliwo do Formuły 1 ma gęstość od 0,72 do 0,785 kg na litr, co daje około 46–50 litrów na 100 km. To teoretyczne szacunki przy maksymalnej dozwolonej ilości: w wyścigu zespoły często startują z mniejszą ilością paliwa niż limit, żeby zyskać na masie i czasie okrążenia.

Przy celu około 70 kg wyznaczonym na 2026 rok, który jest celem, a nie limitem, ten sam rachunek daje około 23 kg na 100 km, czyli mniej więcej 30 litrów. To liczby dalekie od samochodu drogowego, ale trzeba je czytać razem z mocą: jednostka napędowa Formuły 1 ma łącznie ponad 1000 koni mechanicznych.

Przepisy o paliwie w latach 2014–2025

Do 2013 roku Formuła 1 ścigała się z wolnossącymi silnikami V8, zużywając około 160 kg na wyścig. W 2014 roku pojawiły się hybrydowe jednostki napędowe turbo o pojemności 1,6 litra, a wraz z nimi dwa nowe limity: maksymalny chwilowy przepływ 100 kg na godzinę, w pełni dostępny powyżej 10 500 obr./min, oraz limit paliwa na wyścig wynoszący 100 kg. W 2017 roku limit wzrósł do 105 kg, a w 2019 roku do 110 kg. Tankowanie w trakcie wyścigu jest natomiast zakazane od 2010 roku: całe paliwo wlewa się przed startem.

Maksymalny przepływ służy ograniczeniu mocy: bez niego zespoły mogłyby spalać dużo paliwa w niektórych miejscach okrążenia i oszczędzać je gdzie indziej, nie przekraczając 110 kg. Dlatego każdy bolid ma homologowany przez FIA czujnik, który mierzy przepływ w czasie rzeczywistym, a jego przekroczenie może kosztować dyskwalifikację, jak w przypadku Daniela Ricciardo podczas Grand Prix Australii 2014.

Efekt widać w sprawności cieplnej, czyli w części energii paliwa, która zamienia się w użyteczną pracę. Wolnossące V8 zaczynały od około 29%; w 2017 roku Mercedes ogłosił, że na hamowni przekroczył 50%. Jak powiedział wtedy Andy Cowell, który kierował działem silników Mercedesa, oznacza to po prostu, że na tym samym baku można zajechać dalej.

2026: energia zamiast masy i zrównoważone paliwo

Wraz z regulaminem na 2026 rok Formuła 1 zmieniła filozofię. Limit przepływu nie dotyczy już tego, ile kilogramów paliwa przepływa na godzinę, lecz ile energii: 3000 megadżuli na godzinę. To logiczny wybór, bo w przypadku paliw niekopalnych ten sam kilogram nie zawsze zawiera tę samą energię.

Paliwo musi być zrównoważone: słowami Formuły 1, bez nowego węgla kopalnego, za to z węglem pochodzącym ze źródeł niespożywczych, z odpadów komunalnych lub wychwyconym z atmosfery; regulamin dopuszcza dodatki niezrównoważone tylko do 1% mieszanki. Po stronie elektrycznej znika MGU-H, generator odzyskujący energię z gazów wydechowych, a MGU-K, odzyskujący energię podczas hamowania, rośnie ze 120 do maksymalnie 350 kW. Jednostka napędowa nadal ma ponad 1000 koni, ale z dużo większym udziałem elektryki i dużo mniejszą ilością paliwa na pokładzie. O ogólnym bilansie środowiskowym tego sportu, poza paliwem, pisaliśmy w artykule o Formule 1 i wpływie na środowisko.

Kto produkuje paliwo do Formuły 1

Każdy producent silników współpracuje z firmą energetyczną, która opracowuje paliwo i homologuje je w FIA. Według prasy specjalistycznej w 2026 roku dostawców jest pięciu: Petronas dla zespołów z silnikiem Mercedesa (Mercedes, McLaren, Williams i Alpine), Shell dla zespołów z technologią Ferrari (Ferrari, Haas i Cadillac), ExxonMobil dla Red Bulla i Racing Bulls, Aramco dla Aston Martina i BP z marką Castrol dla Audi.

Dla tych firm Formuła 1 to nie tylko widoczność, lecz laboratorium. Ta sama praca, dzięki której zrównoważone paliwo sprawdza się przy 300 km/h, staje się historią produktu dla kierowców i argumentem zrównoważonego rozwoju dla inwestorów. Dlatego partnerstwa zespołów z firmami energetycznymi należą do najdłuższych i najlepiej zorganizowanych w padoku, jak to, które przeanalizowaliśmy między Petronasem a Mercedesem.

Co to oznacza dla marki

Przejście na zrównoważone paliwo i bardziej elektryczne jednostki napędowe zmieniło rozmowę wokół Formuły 1. Dla firmy z branży energetycznej, chemicznej czy mobilności to scena, na której można udowodnić technologię; dla marki sprzedającej firmom to kontekst, w którym o efektywności mówi się prawdziwymi liczbami, a nie hasłami. W obu przypadkach liczy się precyzja: mówienie o „zrównoważonym paliwie” czy „50% sprawności” bez wyjaśnienia, co mierzą te liczby, to najszybsza droga do utraty wiarygodności.

Jeśli rozważacie obecność w mistrzostwach, wychodząc od produktu lub przekazu, punktem wyjścia jest nasza strona o sponsoringu w Formule 1.