Na papierze odpowiedź jest podwójna i właśnie to jest w niej ciekawe. Na owalach szybszy jest IndyCar: w Indianapolis w kwalifikacjach przekracza średnio 370 kilometrów na godzinę na okrążeniu, a rekord toru, ustanowiony przez Arie Luyendyka w 1996 roku, wynosi 237,498 mili na godzinę, ponad 382 km/h. Na torze drogowym szybsza jest Formuła 1, i to wyraźnie: na tym samym torze w Austin w 2019 roku pole position F1 było o prawie 14 sekund szybsze niż w IndyCar.

Pytanie „IndyCar czy F1, co jest szybsze?” ma więc sens tylko wtedy, gdy powiemy, gdzie. A przyczyny tej różnicy wiele mówią o tym, jak obie serie są zbudowane i ile kosztują.

Na owalach wygrywa IndyCar

IndyCar narodził się dla owali i tam żaden bolid nie jeździ szybciej. W maju 2026 roku Álex Palou zdobył pole position do Indianapolis 500 ze średnią 232,248 mili na godzinę z czterech okrążeń kwalifikacyjnych, około 373,8 km/h. Rekord Luyendyka z 1996 roku, zarówno na jednym okrążeniu, jak i na czterech, trzyma się od trzydziestu lat.

Formuła 1 nie ściga się dziś na owalach. A jednak był czas, gdy te drogi się przecinały: w latach 1950-1960 Indianapolis 500 należał do mistrzostw świata kierowców Formuły 1, choć rozgrywano go według amerykańskich zasad i amerykańskimi samochodami, a bardzo niewielu europejskich kierowców się na niego zdecydowało.

Na torach drogowych wygrywa Formuła 1

Najczystsze porównanie daje Circuit of the Americas w Austin, gdzie w 2019 roku ścigały się obie serie. 23 marca Will Power zdobył pole position IndyCar z czasem 1:46.018; 2 listopada Valtteri Bottas wywalczył pole position Formuły 1 z czasem 1:32.029. Prawie 14 sekund różnicy na tym samym asfalcie: pory roku i warunki były inne, ale ta przepaść jest zbyt duża, by wynikała tylko z tego.

Także prędkość maksymalna na prostej na torze drogowym to domena Formuły 1: w wyścigu przekroczono 372 km/h, z 372,6 Juana Pabla Montoi na Monzy w 2005 roku, wynikiem uznanym przez Guinnessa, i 372,5 Valtteriego Bottasa w Williamsie w Meksyku w 2016 roku, gdzie wysokość, na jakiej leży stolica, zmniejsza opór powietrza.

Dlaczego F1 jest szybsza w zakrętach

Różnica rodzi się przede wszystkim w zakrętach i wynika z trzech czynników. Pierwszy to docisk aerodynamiczny: bolid Formuły 1 jest zaprojektowany tak, by generować go znacznie więcej, a od tego roku zarządza nim również za pomocą aktywnej aerodynamiki. Drugi to waga: według przepisów na 2026 rok minimalna waga F1 wynosi około 770 kilogramów, z kierowcą i bez paliwa, a IndyCar na torze drogowym, liczony w ten sam sposób, waży około 894, o czym piszemy w artykule o tym, ile waży IndyCar. Trzeci to moc: jednostka napędowa F1 na 2026 rok łączy około 400 kW silnika spalinowego i 350 kW części elektrycznej, czyli około 1000 koni mechanicznych teoretycznej mocy szczytowej, podczas gdy IndyCar przekracza 800 tylko po dodaniu hybrydy i Push to Pass.

Za tymi liczbami stoi różnica filozofii. W Formule 1 każdy zespół projektuje i buduje własny samochód; w IndyCar wszyscy jeżdżą na tym samym podwoziu Dallara DW12 i dzierżawionych silnikach Chevroleta lub Hondy. Pierwsza seria to rywalizacja działów inżynierskich, druga przede wszystkim kierowców i zespołów pracujących na tym samym sprzęcie.

Dwa modele wydatków

Tę samą różnicę widać w finansach. W 2026 roku limit wydatków zespołu F1, który wystawia dwa samochody, wynosi 215 mln dolarów, i nie obejmuje pensji kierowców oraz kilku innych pozycji; w IndyCar średni budżet jednego samochodu szacowano już w 2024 roku na 8-10 mln dolarów za sezon, o czym piszemy w artykule o koszcie samochodu IndyCar. Nawet po podzieleniu limitu F1 na pół różnica pozostaje ponad dziesięciokrotna. Dla marki oznacza to dwa różne sposoby obecności na torze: Formuła 1 daje globalną widoczność prawdziwych mistrzostw świata, IndyCar publiczność skupioną na rynku północnoamerykańskim i stawkę, w której sponsor waży więcej.

Kto musi wybrać, gdzie inwestować, może zacząć tutaj: od naszych stron o tym, jak sponsorować w Formule 1, i o sponsoringu w IndyCar. A kto chce spojrzeć szerzej na amerykańskie wyścigi, znajdzie porównanie z drugą wielką serią zza oceanu w artykule NASCAR kontra IndyCar.

Ci, którzy przeszli z jednej serii do drugiej

Najciekawsze porównanie robią jednak kierowcy. W ostatnich latach kilku byłych kierowców Formuły 1 przepłynęło ocean, od Marcusa Ericssona, który w 2022 roku wygrał Indianapolis 500, po Romaina Grosjeana. Czysta prędkość w zakrętach to domena F1, ale żeby wygrać w Indianapolis, z szybkimi okrążeniami w wyścigu powyżej 360 km/h i kołami kilka centymetrów od kół rywali, trzeba odwagi, której liczby nie mierzą.