F1 yakıtı tüketimini kurallar belirliyor. 2019’dan 2025’e kadar bir araç yarış başına en fazla 110 kg yakıt kullanabiliyordu ve saatte 100 kg’lık bir azami akış sınırı vardı. 2026’dan itibaren akış sınırı artık kütleyle değil enerjiyle belirleniyor, saatte 3.000 MJ; kurallar yarış başına azami bir miktar belirlemiyor, yakıt sürdürülebilir ve Formula 1’in 2022’de açıkladığı hedef, Grand Prix başına yaklaşık 70 kg‘a inmekti. 2013’te, atmosferik V8 motorlarla, yaklaşık 160 kg tüketiliyordu.

Bu rakamların arkasında sporun tarihindeki en büyük teknik dönüşümlerden biri var ve bu dönüşüm sponsorlar için de en ilginçlerinden biri: yakıt bir iletişim konusuna dönüştü ve enerji şirketleri padoktaki en önemli ortaklar arasında yer alıyor.

Bir Formula 1 aracı ne kadar yakıt tüketir

Hesabı kuralların sınırında yapalım. Bir Grand Prix 305 km’den biraz uzundur (Monako’da yaklaşık 260 km); 110 kg ile 2019-2025 dönemi bir araç 100 km’de yaklaşık 36 kg tüketebiliyordu. Formula 1 yakıtının yoğunluğu litre başına 0,72 ile 0,785 kg arasında olduğundan bu, 100 km’de yaklaşık 46-50 litre demektir. Bu, izin verilen azami miktara göre yapılmış teorik bir tahmindir: yarışta takımlar ağırlık ve tur süresi kazanmak için çoğu zaman sınırdan daha az yakıtla başlar.

2026 için konulan ve sınır değil hedef olan yaklaşık 70 kg ile aynı hesap 100 km’de yaklaşık 23 kg, yani 30 litre civarı bir sonuç verir. Bu rakamlar bir yol aracından çok uzak, ama güçle birlikte okunmalı: bir Formula 1 güç ünitesi toplamda 1.000 beygir gücünü aşıyor.

2014’ten 2025’e yakıt kuralları

Formula 1, 2013’e kadar atmosferik V8 motorlarla ve yarış başına yaklaşık 160 kg tüketimle yarışıyordu. 2014’te 1,6 litrelik turbo hibrit güç üniteleri ve onlarla birlikte iki yeni sınır geldi: 10.500 devrin üzerinde tamamen kullanılabilen saatte 100 kg’lık azami anlık akış ve 100 kg’lık yarış başına yakıt sınırı. Sınır 2017’de 105 kg’a, 2019’da 110 kg’a çıktı. Yarış sırasında yakıt ikmali ise 2010’dan beri yasak: yakıtın tamamı start öncesinde konuluyor.

Azami akış gücü sınırlamak için var: o olmasa takımlar turun bazı noktalarında çok yakıt yakıp başka yerlerde tasarruf ederek yine de 110 kg içinde kalabilirdi. Bu yüzden her araçta akışı gerçek zamanlı ölçen, FIA onaylı bir sensör bulunuyor ve sınırı aşmak diskalifiyeye yol açabiliyor; 2014 Avustralya Grand Prix’sinde Daniel Ricciardo’nun başına gelen de buydu.

Sonuç ısıl verimde, yani yakıt enerjisinin faydalı işe dönüşen payında görülüyor. Atmosferik V8’ler yaklaşık yüzde 29’dan başlıyordu; 2017’de Mercedes, dinamometrede yüzde 50‘yi aştığını açıkladı. O dönem Mercedes’in motor bölümünü yöneten Andy Cowell’ın söylediği gibi, bu basitçe aynı depoyla daha uzağa gitmek demek.

2026: kütle yerine enerji ve sürdürülebilir yakıt

2026 kurallarıyla Formula 1 felsefe değiştirdi. Akış sınırı artık saatte kaç kilo yakıt geçtiğiyle değil, ne kadar enerji geçtiğiyle ilgili: saatte 3.000 megajul. Bu mantıklı bir tercih, çünkü fosil olmayan yakıtlarda aynı kilo her zaman aynı enerjiyi içermiyor.

Yakıt sürdürülebilir olmak zorunda: Formula 1’in ifadesiyle yeni fosil karbon yok; karbon, gıda dışı kaynaklardan, kentsel atıklardan ya da atmosferden yakalanarak elde ediliyor. Kurallar sürdürülebilir olmayan katkı maddelerine yalnızca karışımın yüzde 1’ine kadar izin veriyor. Elektrik tarafında egzoz gazlarından enerji geri kazanan jeneratör MGU-H ortadan kalkıyor, frenlemede enerji geri kazanan MGU-K ise 120 kW’tan en fazla 350 kW‘a çıkıyor. Güç ünitesi 1.000 beygirin üzerinde kalıyor, ama çok daha büyük bir elektrik payıyla ve araçta çok daha az yakıtla. Sporun yakıtın ötesindeki genel çevresel bilançosunu Formula 1 ve çevresel etki yazımızda anlattık.

Formula 1 yakıtını kim üretiyor

Her motor üreticisi, yakıtı geliştiren ve FIA’ya onaylatan bir enerji şirketiyle çalışıyor. Uzman basına göre 2026’da beş tedarikçi var: Mercedes motorlu takımlar (Mercedes, McLaren, Williams ve Alpine) için Petronas, Ferrari teknolojisini kullananlar (Ferrari, Haas ve Cadillac) için Shell, Red Bull ve Racing Bulls için ExxonMobil, Aston Martin için Aramco ve Audi için Castrol markasıyla BP.

Bu şirketler için Formula 1 yalnızca görünürlük değil, bir laboratuvar. Sürdürülebilir bir yakıtın saatte 300 km’de performans göstermesi için yapılan çalışma, sürücüler için bir ürün hikâyesine, yatırımcılar için de bir sürdürülebilirlik argümanına dönüşüyor. Takımlar ile enerji şirketleri arasındaki ortaklıkların padoktaki en uzun ve en yapılandırılmış ortaklıklar arasında olmasının nedeni bu; Petronas ile Mercedes arasındaki ortaklığı bu açıdan incelemiştik.

Bir marka için ne anlama geliyor

Sürdürülebilir yakıta ve daha elektrikli güç ünitelerine geçiş, Formula 1 etrafındaki konuşmayı değiştirdi. Enerji, kimya ya da mobilite alanındaki bir şirket için burası bir teknolojiyi kanıtlamak için bir sahne; şirketlere satış yapan bir marka için ise verimlilikten slogan yerine gerçek rakamlarla söz edilebilecek bir ortam. Her iki durumda da kesinlik önemli: bu rakamların neyi ölçtüğünü açıklamadan “sürdürülebilir yakıt” ya da “yüzde 50 verim” demek, güvenilirliği kaybetmenin en hızlı yolu.

Ürününüzden ya da mesajınızdan yola çıkarak şampiyonada yer almayı düşünüyorsanız, başlangıç noktası Formula 1 sponsorluğu sayfamız.