Kevin Schwantz (Houston, Teksas, 19 czerwca 1964) to były amerykański zawodnik i mistrz świata klasy 500 z 1993 roku w zespole Suzuki. Wygrał 25 Grand Prix, karierę zbudował na pojedynkach z Wayne’em Raineyem, a jego numer, 34, był pierwszym numerem wycofanym przez FIM. Zakończył ściganie w 1995 roku, po trzech wyścigach.

Zaktualizowano w październiku 2026 roku.

26 maja 1991 roku w Hockenheim, na ostatnim okrążeniu, Schwantz wyprzedził Wayne’a Raineya z tylnym kołem uślizgującym się na granicy kontroli i wygrał Grand Prix Niemiec. Ten obraz streszcza Schwantza: jeden tytuł mistrza świata, 25 zwycięstw i styl zawsze na granicy. Oto jego historia, od sklepu z motocyklami w Teksasie po Misano 1993 i dalej.

Kevin Schwantz w skrócie

• Urodzony w Houston, w Teksasie, 19 czerwca 1964 roku.
• Mistrz świata klasy 500 w 1993 roku, w zespole Suzuki.
• 25 zwycięstw w Grand Prix, od debiutu w 1986 roku (w Assen) do zakończenia kariery w 1995 roku.
• Numer 34: wycofany przez FIM, pierwszy numer wycofany przez federację.
• Wyróżnienia: AMA Motorcycle Hall of Fame 1999, «Legenda» FIM 2000, Motorsports Hall of Fame of America 2019.

Z Teksasu do amerykańskiego Superbike

Schwantz urodził się w Houston, w rodzinie motocyklistów: jego ojciec miał sklep z motocyklami. Jeździć nauczył się w wieku czterech lat i ścigał się najpierw w trialu i motocrossie. Po kontuzjach w Supercrossie w Houston w 1983 roku zrezygnował z motocrossu i przeszedł do wyścigów szosowych: pierwszy wyścig na torze wygrał na motocyklu flat track pożyczonym od wuja, Darryla Hursta.

W 1985 roku wygrał oba wyścigi rundy Superbike w Willow Springs. W 1986 roku był drugi w Daytona 200, pokonany przez Eddiego Lawsona. W 1987 roku pojedynek z Wayne’em Raineyem w amerykańskich mistrzostwach Superbike wygrał Rainey, ale Schwantz zakończył sezon, wygrywając pięć z sześciu ostatnich wyścigów.

Klasa 500 w Suzuki (1986-1992)

Schwantz zadebiutował w mistrzostwach świata w 1986 roku w Assen, z dziką kartą. Od 1988 roku ścigał się w pełnym wymiarze w Suzuki i od razu wygrał: otwierające Grand Prix, w Suzuce, w Japonii. W tym roku wygrał dwa wyścigi i był ósmy. W 1989 roku wygrał sześć, w tym Grand Prix Wielkiej Brytanii na Donington Park, w Suzuki Pepsi, i był czwarty. W 1990 roku był drugi w mistrzostwach.

Pojedynek z Raineyem

Rywalizacja z Raineyem jest nicią przewodnią tamtych lat. W Hockenheim, 26 maja 1991 roku, Schwantz wyprzedził go na ostatnim okrążeniu i wygrał, a Rainey był drugi. Dwa lata później ta sama rywalizacja przeżyła swój najtrudniejszy moment. 5 września 1993 roku, w Grand Prix Włoch w Misano, Rainey upadł, prowadząc, i został sparaliżowany od piersi w dół, z uszkodzeniem rdzenia kręgowego. Jego kariera skończyła się tego dnia.

Tytuł z 1993 roku

Rok 1993 zaczął się dla Schwantza dobrze: cztery zwycięstwa w pierwszej połowie sezonu, w kalendarzu liczącym 14 Grand Prix. Pod koniec sezonu Rainey odzyskał prowadzenie w mistrzostwach, podczas gdy Schwantza spowalniała kontuzja nadgarstka. Po wypadku Raineya Schwantz zdobył tytuł w wieku 29 lat, z 248 punktami.

Numer 34

34 był numerem jego wuja Darryla Hursta, na którego motocyklach flat track Schwantz jeździł jako chłopiec. Istnieje też druga wersja, która wiąże go z tablicami startowymi, które zostały w zapasie u Yoshimury. Jakakolwiek jest prawda, gdy Schwantz zakończył ściganie, FIM wycofała ten numer: był to pierwszy numer wycofany przez federację.

Zakończenie kariery w 1995 roku

W 1994 roku Schwantz był czwarty, z dwoma zwycięstwami, wśród kontuzji i problemów z nadgarstkiem. W 1995 roku wystartował w trzech wyścigach, a potem zakończył karierę, na początku sezonu, po rozmowie z Raineyem: zrozumiał, że nie sprawia mu to już takiej radości jak kiedyś. Z biegiem lat rywalizacja z Raineyem przerodziła się w przyjaźń.

Po wyścigach

Po zakończeniu kariery Schwantz założył szkołę jazdy swojego imienia, Kevin Schwantz Suzuki School, i pracował nad projektem Circuit of the Americas w Austin w Teksasie, we współpracy z projektantem Hermannem Tilke i z Tavo Hellmundem. Tor gości Grand Prix Ameryk od 2013 roku, a Schwantz został przedstawiony jako motocyklowy ambasador COTA w 2014 roku. 10 maja 2025 roku był gościem honorowym na Suzuki Motor Fest na torze w Misano.

Schwantz w liczbach

• 25 zwycięstw w Grand Prix, w dziesięciu sezonach w mistrzostwach świata (1986-1995).
• Tytuł mistrza świata klasy 500: 1993, z 248 punktami i czterema zwycięstwami.
• Zwycięstwa w latach 1988-1989: osiem (dwa plus sześć).
• Numer 34: wycofany przez FIM.

Aby porównać z innym wielkim nazwiskiem klasy królewskiej, przeczytaj ranking 10 najlepszych zawodników MotoGP wszech czasów oraz sylwetkę Caseya Stonera.

Pamiętać Schwantza tylko za ten tytuł z 1993 roku to nie zrozumieć istoty. Dwadzieścia pięć zwycięstw, rywal, który stał się przyjacielem, ostatnie okrążenie w Hockenheim, które pozostaje wśród najpiękniejszych finiszów mistrzostw świata. I numer, który przestał być numerem. 34.

Zdjęcia, od góry: Kevin Schwantz, Grand Prix Japonii 1993 (Rikita, Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported); Kevin Schwantz świętuje na swoim Suzuki Pepsi zwycięstwo w Grand Prix Wielkiej Brytanii 1989 (Stu Newby, Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic); Kevin Schwantz podczas pokazu w 2010 roku (Craig Morey, Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic).

Źródła: Wikipedia, Kevin Schwantz; Motorsports Hall of Fame of America, Kevin Schwantz; MotoGP.com, profil Kevina Schwantza; Crash.net, profil Kevina Schwantza; Wikipedia, sezon 1993; Wikipedia, Grand Prix Niemiec 1991; Wikipedia, Grand Prix Wielkiej Brytanii 1989; Superbike Planet, jak Schwantz dostał numer 34; Cycle World, End of an Era; Motorcycle News, Bitter enemies to great friends; Goodwood, Hockenheim 1991; Kevin Schwantz, oficjalna strona; Cycle World, Schwantz ambasadorem COTA; Quotidiano.net, Schwantz na Suzuki Motor Fest 2025.